Rynek dzieł sztuki istniał od zawsze. Unikatowe wytwory manualne na podstawie koncepcji ludzkiego umysły znajdowane są w grobowcach na terenach starożytnej Mezopotamii, Egiptu itp. Pierwsze prywatne kolekcje dzieł sztuki datuje się na okres XIV – XV w. Za pierwszą instytucjonalną kolekcję uważa się kolekcję dzieł sztuki banku Monte del Paschi. Początek nowoczesnego rynku sztuki zbiegł się z rewolucją przemysłową. Pierwszy fundusz inwestycyjny, którego środki przeznaczone były do inwestowania w sztukę współczesną – La Peau de L’Ours, założono w 1904 r. – po 10 latach osiągnął zysk w wysokości 400%. Kolejne fundusze powstały dopiero w latach 70- tych. Za początek rynku sztuki w Polsce uważa się XX-lecie międzywojenne. Wtedy też powstały pierwsze domy aukcyjne takie jak Dom Sztuki oraz Pałac Sztuki.

Sztuka bywa pojmowana jako jedynie wzbogacający życie dodatek, który traktuje się w oderwaniu od prawideł ekonomii. Truizmem jest stwierdzenie, że sztuka i gospodarka wzajemnie na siebie oddziaływają. Przede wszystkim rynek jest głównym źródłem utrzymania sztuki.

Przedstawione wyżej twierdzenie o wzajemnych korelacjach rynku i sztuki jest głównym motywem towarzyszącym autorom niniejszego raportu. Należy bowiem podkreślić, iż bez silnego rynku sztuki funkcjonującego w ramach gwarantujących równość szans uczestnikom obrotu, Polska stanie się obszarem stagnacji kulturalnej.

Celem ekspertyzy jest po pierwsze – zbadanie relewantnych czynników wpływających na rynek sztuk plastycznych oraz wykazanie istniejących ryzyk, a na końcu szans w dziedzinie rodzimej gospodarki dla rozwoju tego sektora.

Stworzenie dokumentu zostało poprzedzone wielogodzinnymi rozmowami z polskimi artystami sztuk plastycznych, którzy reprezentują różne środowiska artystyczne i znajdują się na innych etapach kariery. Efektem rzeczonych rozmów są stenogramy, które zostały użyte w niniejszym tekście, w celu zrozumienia punktu widzenia osób bez których rynek sztuki nie może istnieć.

Aby pobrać raport kilknij tutaj